Emil Czeczko
Biografia
Emil Czeczko urodził się 29 maja 1996 roku w Bartoszycach. Po ukończeniu szkoły średniej pracował w firmach budowlanych, a w 2018 wstąpił do wojska, służąc w 11 Mazurskim Pułku Artylerii i 16 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Króla Kazimierza Jagiellończyka, początkowo jako szeregowy, później starszy szeregowy.
W sierpniu 2020 zamieszkał z matką w Bartoszycach, co opisano jako okres przemocy domowej. W 2021 został skazany za znęcanie się nad matką, a następnie prowadził samochód pod wpływem alkoholu i marihuany. 27 września 2021 Sąd Rejonowy w Bartoszycach uznał go za winnego znęcania się nad matką; na czas trwania wyroku nałożono zakaz zbliżania się i kontaktu.
13 grudnia 2021 stawił się do służby, ale cztery dni później odkryto, że zszedł z posterunku i dezercja nastąpiła na granicy podczas kryzysu migracyjnego. 16 grudnia 2021 o 17:50 poinformowali o jego zatrzymaniu na terytorium Białorusi funkcjonariusze Straży Granicznej, a dezerter zwrócił się o azyl do władz białoruskich.
Po dezercji udzielił wywiadów państwowej telewizji Biełaruś-1, twierdząc, że polskie służby otwierały ogień do migrantów, a także sugerował, że żołnierze byli upijani przed wręceniem broni. Te relacje powtórzył w kolejnym wywiadzie z 22 grudnia 2021 roku.
Śmierć Emila Czeczki została potwierdzona 17 marca 2022 roku w Mińsku. Pochowany został na polskim cmentarzu wojennym w Dołhinowie, a pogrzeb odbył się na początku maja 2022 roku. Jego postać była również wykorzystywana w belaruskim i rosyjskim przekazie propagandowym, a w 2023 roku upamiętniano go na Białorusi i w specjalnych inicjatywach.